Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 grudnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 83/05 |
Uzasadnienie:
W skardze Powiatu Lidzbarskiego – Powiatowego Urzędu Pracy w Lidzbarku Warmińskim (dalej: skarżący) zakwestionowano zgodność
z Konstytucją art. 52 ust. 1 i 2 oraz art. 57 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu
bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.), w ich brzmieniu obowiązującym w latach 2000-2001. Zaskarżonym przepisom
skarżący zarzucił, że naruszają art. 2 oraz art. 167 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji. Jego zdaniem, przyjmowana przez organy orzekające
interpretacja tych unormowań powoduje, że środki pieniężne z Funduszu Pracy, przekazywane na zadania realizowane przez skarżącego,
nie stanowią jego dochodu, jako dotacja celowa z budżetu państwa.
Postanowieniem z 27 września 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W uzasadnieniu tego orzeczenia podkreślono, że skarżący nie wskazał, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, mieszczące się
w dopuszczalnym zakresie podstawy skargi konstytucyjnej, zostały naruszone przez zakwestionowane unormowania ustawy o zatrudnieniu
i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem Trybunału, wymogu takiego wskazania nie wyczerpuje odwołanie się do treści art. 167
ust. 1, 2 i 3 Konstytucji, które nie wyrażają praw podmiotowych chronionych za pomocą skargi konstytucyjnej. Za niewystarczające
uznał także Trybunał odwołanie się przez skarżącego do treści art. 2 Konstytucji, skoro nie towarzyszyło mu doprecyzowanie
treści konstytucyjnych praw lub wolności, w zakresie których zasady wyrażone w tym przepisie doznały ograniczenia.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego. Podkreślił w nim, że w świetle art. 79
ust. 1 Konstytucji, legitymowanym do wniesienia skargi konstytucyjnej jest każdy. Winno to oznaczać, że w kręgu podmiotów
uprawnionych mieszczą się również jednostki samorządu terytorialnego. Odwołując się do treści orzeczeń powoływanych w uzasadnieniu
zaskarżonego postanowienia stwierdził, że w przypadku skarżącego doszło do sytuacji, w której „ograniczenie jego praw, jako
osoby