Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 83/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 16 kwietnia 2007 r., skarżące wniosły o stwierdzenie, iż art.
536 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535, ze zm.; dalej: pr.up.i n.) jest
niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Zaskarżony przepis ma charakter międzyczasowy i stwierdza, że w sprawach, w których
ogłoszono upadłość przed dniem wejścia w życie pr.up.i n. stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512,
ze zm.; dalej: prawo upadłościowe z 1934 r.).
Skarżące podnoszą, że taki sposób określenia czasowego zakresu obowiązywania ustawy starej i nowej powoduje, że w sytuacji,
gdy upadłość została ogłoszona przed dniem 1 października 2003 r. nie jest możliwe zastosowanie do dłużnika instytucji umorzenia
niezaspokojonych zobowiązań upadłego, nawet jeżeli są spełnione przesłanki przewidziane w pr.up.i n. (art. 369 pr.up.i n.).
Prawo upadłościowe z 1934 r. nie przewidywało takiej możliwości, a zatem prawa do umorzenia niezaspokojonych zobowiązań nie
mają dłużnicy, w stosunku do których, zgodnie z zaskarżonym przepisem, stosuje się przepisy ustawy dawnej. Skarżące podnoszą,
że prowadzi to do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji oraz prawa do równego
traktowania obywateli znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej (art. 32 Konstytucji). Dłużnik nie ma możliwości wyboru,
w którym momencie zostanie wydane w stosunku do niego postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Prowadzi to do niczym nieuzasadnionego
powstania dwóch kategorii dłużników – „lepszych”,