W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 30 marca 2014 r. (data nadania) Conection Sp. z o.o. (dalej:
skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności: po pierwsze, art. 24 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy
(Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze zm.; dalej: k.k.s.) w zakresie, w jakim przepis ten wprowadza swoiste domniemanie winy umożliwiające
nałożenie odpowiedzialności za grzywnę wobec podmiotu, który jedynie mógł osiągnąć korzyść z popełnionego przestępstwa, ale
w rzeczywistości jej nie osiągnął; po drugie, art. 124 k.k.s. w zakresie, w jakim uniemożliwia on podmiotowi, wobec którego
wydano postanowienie w trybie tego przepisu, zaskarżenie tego postanowienia do niezależnego organu sądowego; oraz po trzecie art. 125
k.k.s. w zakresie, w jakim przepis ten nie wskazuje, że z określonych w nim uprawnień procesowych może skorzystać również
ten podmiot, w przypadku którego domniemywa się, że mógł osiągnąć korzyść. Wzorcami kontroli konstytucyjnej powyższych przepisów
skarżąca uczyniła art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 42 ust. 1 i 3, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał
stwierdził, że sformułowany przez skarżącą zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 i 3 Konstytucji przez zakwestionowane przepisy,
tj. art. 24 § 1, art. 124 i art. 125 k.k.s., jest oczywiście bezzasadny. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie doszło
jeszcze do pociągnięcia skarżącej do odpowiedzialności posiłkowej, a sprawa jest dopiero na etapie postępowania przygotowawczego.
Trybunał zaznaczył jednocześnie, że uzyskanie statusu podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej ma charakter
gwarancyjny i wiąże się z nabyciem określonych uprawnień procesowych. Oczywiście bezzasadny – w ocenie Trybunału Konstytucyjnego
– był także zarzut naruszenia przez art. 24 § 1, art. 124 i art. 125 k.k.s art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji.