Postanowienie TK z dnia 18 października 2000, sygn. Ts 84/00

W skardze konstytucyjnej wniesionej 12 czerwca 2000 r., uzupełnionej pismem procesowym z 30 czerwca 2000 r., zarzucono, że art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 124, poz. 782) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zaskarżony przepis z mocą wsteczną rozszerzył uprawnienia do uposażenia sędziego w stanie spoczynku na osoby, które nabyły przed wejściem w życie ustawy uprawnienia emerytalne zajmując stanowisko sędziego lub prokuratora. Regulacja ta narusza, zdaniem skarżącej, zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości wobec prawa, gdyż uniemożliwia uzyskanie przywilejów emerytalnych związanych ze stanem spoczynku osobom, które przeszły na emeryturę przed likwidacją Państwowego Arbitrażu Gospodarczego i nie skorzystały z możliwości przejścia ze stanowiska arbitra na stanowisko sędziego.

Skarżąca w pozwie przeciwko Sądowi Wojewódzkiemu wniosła o ustalenie, że przysługuje jej prawo do uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Sąd Wojewódzki – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie wyrokiem z 20 listopada 1998 r. (sygn. VI P. 32/98) oddalił powództwo. Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 marca 1999 r. (sygn. III Apa 7/99) oddalił apelację skarżącej. Sąd Najwyższy wyrokiem z 26 stycznia 2000 r. (sygn. I PKN 490/99) oddalił kasację skarżącej od wskazanego wyżej wyroku.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 18 października 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ze względu na brak wykazania rzeczywistego naruszenia przysługujących skarżącej praw konstytucyjnych. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że skarżąca zarzuca niezgodność kwestionowanego przepisu z zasadą sprawiedliwości społecznej oraz zasadą równości w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego “wprowadzanie z mocą wsteczną korzystniejszych warunków przyznawania uprawnień emerytalnych określonej kategorii zawodowej nie narusza zasady sprawiedliwości społecznej i prawa do