Postanowienie TK z dnia 18 listopada 2002, sygn. Ts 84/02

W skardze konstytucyjnej z 2 lipca 2002 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 5 ustawy z 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (dalej: ustawa) z art. 32 Konstytucji RP. W myśl zaskarżonego przepisu ustawy, świadczenia w niej określone przysługują osobom uprawnionym w czasie ich pobytu na obszarze Państwa Polskiego, o ile ustawa ta albo umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Powyższemu unormowaniu zarzucił skarżący, że bezpodstawnie dyskryminuje osoby zamieszkałe poza granicami Polski. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 11 lutego 1997 r. (znak SA 15-217955) odmówiono skarżącemu prawa do renty inwalidzkiej. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że w związku z treścią zaskarżonego przepisu ustawy skarżącemu, jako osobie zamieszkałej na stałe w Austrii, nie przysługuje renta inwalidy wojennego.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 11 września 2002 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez sprecyzowanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – zdaniem skarżącego zostały naruszone przez zaskarżony przepis ustawy. Pełnomocnik wezwany został również do dostarczenia odpisów orzeczeń wskazujących na wyczerpanie przez skarżącego przysługującej mu drogi prawnej.

W piśmie z 24 września 2002 r. pełnomocnik skarżącego ponownie sformułował zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości, spowodowanego dyskryminacyjnym potraktowaniem przez ustawodawcę obywateli zamieszkałych poza granicami kraju. Stwierdził również, że dołączona do skargi decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 11 lutego 1997 r. winna być uznana za końcowe orzeczenie w sprawie skarżącego. Pełnomocnik poinformował ponadto, że skarżący nie jest w stanie określić daty doręczenia powyższej decyzji, niemniej w jego ocenie jest to decyzja prawomocna.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Skardze