Postanowienie TK z dnia 11 sierpnia 2011, sygn. Ts 84/10

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 marca 2010 r. (data nadania) Cecylia S. i Immaculata K. (dalej: skarżące) wystąpiły o stwierdzenie, że art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.; dalej: u.g.n.) jest niezgodny z art. 2, art. 21, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 11 sierpnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Przede wszystkim wskazał, że skarżące, powołując art. 21 Konstytucji, nie wykazały naruszenia ich prawa własności, a zatem że nie wywiązały się z obowiązku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), co stanowiło podstawę odmowy nadania dalszego biegu ich skardze. Co więcej, Trybunał stwierdził, że zarzut naruszenia prawa byłych właścicieli do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości był abstrakcyjny wobec jego niepowiązania ze stanem faktycznym przedstawionym w skardze (art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK). Tym samym Trybunał ocenił jako niedopuszczalny – na tych samych podstawach – zarzut naruszenia prawa do odszkodowania za ograniczenie ochrony prawa do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Ponadto, Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze w zakresie zarzutów dotyczących ochrony praw nabytych (brak wykazania istnienia tych praw) oraz reguł przyzwoitej legislacji (brak chronionego prawa podmiotowego),