Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 września 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 84/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 maja 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 332 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
1749, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim nie nakłada na oskarżyciela publicznego, przy formułowaniu i wnoszeniu aktu
oskarżenia do sądu, wymogu dokładnego określenia zarzucanego oskarżonemu czynu, tj. ustalenia miejsca i czasu popełnienia
zarzucanego przestępstwa, ustalenia osoby pokrzywdzonego i wysokości wyrządzonej szkody jest niezgodny z art. 2 i art. 42
ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 kwietnia 2014
r. (sygn. akt […]) skarżący został skazany na karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę grzywny. Powyższe
orzeczenie zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 18 listopada 2015 r. (sygn. akt […]).
Zdaniem skarżącego wykładnia art. 332 § 1 pkt 2 k.p.k. w zakresie, w jakim nie wymaga od oskarżyciela publicznego, przy formułowaniu
i wnoszeniu aktu oskarżenia do sądu, wskazania konkretnych okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu, prowadzi
do naruszenia jego praw obowiązujących w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji) oraz w zakresie przysługującego
mu prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji). Opis czynów zarzuconych w akcie oskarżenia, jak podnosi skarżący, winien
określać w sposób precyzyjny i kategoryczny jego prawną jedność, a także nie może stwarzać jakichkolwiek wątpliwości, co do
tożsamości zdarzenia, będącego przedmiotem zarzucanego działania.
Wraz ze skargą konstytucyjną skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 kwietnia
2014 r. (sygn. akt […]).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 czerwca 2016