Postanowienie TK z dnia 12 października 2006, sygn. Ts 85/06

W skardze konstytucyjnej złożonej 10 kwietnia 2006 r. zarzucono, iż art. 117 w zw. z art. 164 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 77 ust. 2 i art. 32 Konstytucji, ze względu na to, że ograniczają prawo do wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia sądu pierwszej instancji w ten sposób, że termin do wniesienia zażalenia nie ulega zawieszeniu ani przerwie na skutek złożenia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu; nawet wówczas, gdy postępowanie w sprawie zażalenia objęte jest przymusem adwokacko – radcowskim. Skarżący zarzuca także art. 3941 k.p.c. niezgodność z art. 77 ust. 2 Konstytucji polegającą na zamknięciu drogi sądowej w zakresie rozpoznania środka odwoławczego wniesionego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji poprzez wprowadzenie przymusu adwokacko-radcowskiego przed Sądem Najwyższym w sprawach dotyczących zażaleń na postanowienia sądu drugiej instancji. W skardze konstytucyjnej skarżący podnosi ponadto, że art. 871 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 32 Konstytucji, ponieważ wprowadza swoisty cenzus majątkowy i uzależnia rozpatrzenie sprawy przez Sąd Najwyższy od zdolności poniesienia przez stronę kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący wniósł skargę konstytucyjną po długotrwałym i bezskutecznym postępowaniu międzyinstancyjnym (toczącym się pod sygn. akt VI Pa 297/02), zmierzającym do ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu celem wniesienia do Sądu Najwyższego kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 16 kwietnia 2003 r. Wyrokiem tym (sygn. akt VI Pa 297/02) została oddalona apelacja skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie z 31 lipca 2002 r. (sygn. akt P 1521/00) oddalającego powództwo o przywrócenie skarżącego do pracy, odszkodowanie i ewentualnie dopuszczenie do pracy. Postanowieniem z 10 lipca 2003 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie ustanowił dla skarżącego