Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 85/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 26 marca 2009 r. zarzucono, że art. 3989 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji. Zdaniem skarżącego narusza również art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3,
oraz Preambułę Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
Postanowieniem z 20 listopada 2008 r. (sygn. akt III CSK 224/08) – doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 29 grudnia 2008 r.
– Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie – Wydział I Cywilny
z 30 października 2007 r. (sygn. akt I ACa 796/07; I ACz 764/07).
W ocenie skarżącego przepis będący przedmiotem niniejszej skargi, przez zastosowany w nim zwrot niedookreślony „kasacja oczywiście
uzasadniona”, pozostawia orzekającemu sądowi zbyt dużą, nieweryfikowalną swobodę zdefiniowania tego pojęcia. Niedookreśloność
przepisu skutkuje naruszeniem i ograniczeniem prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy kasacyjnej przez sąd. Zdaniem skarżącego
przepis ten pozostaje również w sprzeczności z zasadą legalizmu i Preambułą Konstytucji.
Postanowieniem z 24 listopada 2009 r. (doręczonym 18 grudnia 2009 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu. W uzasadnieniu – odnosząc się do wyroku z 31 marca 2005 r., SK 26/02 (OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29) – wskazał,
że zarzuty skargi dotyczą płaszczyzny stosowania prawa, gdyż w zakresie odmawiania przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania
brak jest trwałości i jednolitości praktyki. Ponadto uznał zarzuty skarżącego za oczywiście bezzasadne. Podkreślił również,
że wzorcem kontroli skargi mogą być wyłącznie te postanowienia Konstytucji, które są dla skarżącego źródłem wolności lub praw.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego. W piśmie z 28 grudnia 2009