Postanowienie TK z dnia 18 maja 2011, sygn. Ts 85/10

W skardze konstytucyjnej z 29 marca 2010 r. Adam S. wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 116 ust. 3 w zw. z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, ze zm.; dalej: prawo autorskie) z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 18 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że niniejsza skarga jest w istocie skargą na stosowanie prawa, zaś stosowanie prawa przez sądy – choćby nawet błędne – pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto skarżący nie wykazał, że zarzucana nieprecyzyjność kwestionowanych przepisów nie pozwala na ustalenie zakresu znaczeniowego „cudzego utworu w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania”.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 2 czerwca 2011 r., w którym zarzucono naruszenie art. 47 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej; ustawa o TK), polegające na błędnym przyjęciu, że przedmiotem skargi konstytucyjnej jest zastosowanie prawa przez sądy w sprawie karnej skarżącego oraz na tym, iż nie został wykazany związek pomiędzy wadliwością przepisu a naruszeniem konstytucyjnych praw i wolności. Skarżący zarzucił także brak „oceny skargi konstytucyjnej z punktu widzenia naruszenia wskazanych w niej zasad: zasady zaufania obywateli wobec państwa i stanowionego przez nie prawa, jak również zasady prawidłowej legislacji i wynikającej z niej zasady określoności przepisów prawa”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na