W skardze konstytucyjnej zarzucono niezgodność art. 386 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 32, art. 45, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem z 9 czerwca 2010 r., w sprawie
z powództwa skarżącego, Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej – Wydział I Cywilny zasądził na jego rzecz kwotę 40 000 zł wraz z odsetkami
ustawowymi od 4 sierpnia 2009 r. (sygn. akt I C 906/09) oraz zwrot kosztów postępowania. Strona pozwana wniosła apelację od
tego wyroku. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej – II Wydział Cywilny Odwoławczy z 9 grudnia 2010 r. (sygn. akt II Ca
590/10), doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 16 grudnia 2010 r., wyrok sądu pierwszej instancji został zmieniony w całości.
Sąd Okręgowy, uznając, że sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił materiał dowodowy w sprawie, oddalił powództwo skarżącego
i zasądził od niego na rzecz pozwanych zwrot kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis, pozwalający sądowi drugiej instancji rozpoznającemu apelację na zmianę zaskarżonego
wyroku i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, został zastosowany w jego sprawie w sposób naruszający zasadę dwuinstancyjności
postępowania sądowego. Skarżący wskazał, że istotą skargi jest zakwestionowanie coraz powszechniejszej praktyki dokonywania
przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych w sposób odmienny od ustaleń sądu pierwszej instancji oraz w kierunku, o który
nie wnosiła żadna ze stron postępowania. W przekonaniu skarżącego czyni to zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego
jedynie fasadową.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia
braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej
i reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym; doręczenie odpisu i