Postanowienie TK z dnia 27 marca 2023, sygn. Ts 85/22
Sygnatura
Ts 85/22
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Postanowienie
Teza
Trybunał Konstytucyjny rozstrzygał o dopuszczalności skargi konstytucyjnej dotyczącej braku możliwości refundacji kosztów prywatnego leczenia onkologicznego, częściowo nadając jej dalszy bieg, a częściowo odmawiając go z powodu braków formalnych.
Istota
E.K. złożył skargę konstytucyjną po tym, gdy nie uzyskał refundacji kosztów prywatnego leczenia onkologicznego. Po odmowie zwrotu kosztów przez Narodowy Fundusz Zdrowia i negatywnych rozstrzygnięciach sądów administracyjnych, skarżący zakwestionował przed Trybunałem Konstytucyjnym szereg przepisów ustawy o świadczeniach…
📖jeszcze 101 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
postanawia: 1) nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym badania zgodności art. 15 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 19 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 102 ust. 5 pkt 24, art. 109 ust. 1, 4, 5, art. 132 ust. 1, 2 i 4, art. 136 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 210, poz. 2135, ze zm.) w zakresie, w jakim nie dają podstawy prawnej do refinansowania kosztów leczenia bezpośrednio świadczeniobiorcy oraz nie przyznają kompetencji organom Narodowego Funduszu Zdrowia do orzekania w przedmiocie refundacji poniesionych kosztów leczenia wykonanego w trybie prywatnym na wniosek świadczeniobiorcy z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 68 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji; 2) odmówić nadania biegu skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie.
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 kwietnia 2022 r (data nadania) E.K. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle
następującego stanu faktycznego.
Skarżący został zakwalifikowany do leczenia onkologicznego. Z uwagi na długi okres oczekiwania na przeprowadzenie zabiegu
w ramach ubezpieczenia zdrowotnego oraz nieprzeprowadzenie rekonstrukcji podlegających usunięciu fragmentów ciała, skarżący
podjął decyzję o poddaniu się leczeniu w trybie prywatnym.
Po przeprowadzeniu trzech zabiegów, 12 września 2019 r. skarżący złożył do Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia
w Z. wniosek w sprawie zwrotu kosztów leczenia wykonanego w trybie prywatnym. Decyzją z 17 lutego 2020 r. (nr […]) Dyrektor
tego Oddziału NFZ umorzył postępowanie w sprawie. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie. Prezes NFZ utrzymał ją następnie
w mocy decyzją z 30 czerwca 2020 r. (nr […]). Wobec tego skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
W. (dalej: WSA), który oddalił ją wyrokiem z 6 listopada 2020 r. (sygn. akt […]). Skarga kasacyjna od orzeczenia WSA została
oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 grudnia 2021 r. (sygn. akt […]), doręczonym skarżącemu 17 stycznia
2022 r.
Zdaniem skarżącego kwestionowane przepisy prowadzą do nieuprawnionego pozbawienia go możliwości uzyskania refinansowania kosztów
prywatnego leczenia na terenie kraju. Godzi to w zasadę równości oraz w prawo do ochrony zdrowia, ponieważ koszt leczenia
przeprowadzonego na terytorium innego niż Polska kraju członkowskiego UE lub EOG jest refinansowany. Obowiązująca regulacja
nie daje organom Narodowego Funduszu Zdrowia kompetencji do orzekania w przedmiocie refundacji poniesionych kosztów leczenia
wykonanego w trybie prywatnym na wniosek świadczeniobiorcy, ponieważ tylko świadczeniodawca jest uprawniony do złożenia wniosku
o zwrot kosztów przeprowadzonego leczenia.