Postanowienie TK z dnia 15 listopada 2000, sygn. Ts 86/00

W skardze konstytucyjnej z 14 czerwca 2000 r. zarzucono, iż art. 27a ust. 13 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity z 2000 r. Dz.U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP, wyrażającym zasadę równości wobec prawa, a także z art. 75 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 24 lipca 2000 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. przez wskazanie, które z przysługujących jej praw lub wolności konstytucyjnych zostało naruszone, dokładne określenie sposobu ich naruszenia oraz wykazanie związku pomiędzy naruszonymi prawami a treścią zaskarżonego przepisu, a także dokładne określenie na czym polega niezgodność zaskarżonego przepisu z konstytucją.

W piśmie uzupełniającym skargę konstytucyjną pełnomocnik skarżącej ponownie wskazał na naruszenie zasady równości poprzez odmienne traktowanie obywatela, który wydatkował odpowiednie kwoty w jednej spółdzielni i obywatela, który wycofał wkład z jednej spółdzielni i wniósł go do innej. To nierówne traktowanie decyduje o niezgodności zaskarżonego przepisu z konstytucją.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

W art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna została ukształtowana jako środek ochrony konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez eliminację z porządku prawnego przepisów niezgodnych z