Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 listopada 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 86/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 13 kwietnia 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków
i innych uczestników postępowania karnego z powodu choroby oraz sposobu wyznaczania lekarzy uprawnionych do wystawiania zaświadczeń
potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie (Dz. U. Nr 110, poz.
1049) z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis, w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości usprawiedliwiania
przez organ prowadzący postępowanie karne niestawiennictwa oskarżonego z powodu choroby po przedłożeniu przezeń zaświadczenia
potwierdzającego niemożność stawiennictwa wystawionego przez lekarza uprawnionego do poświadczania niemożności stawienia się
z powodu choroby przed organem prowadzącym postępowanie karne państwa członkowskiego Unii Europejskiej narusza zawarte w art.
42 ust. 2 Konstytucji prawo skarżącego do obrony. Przepis ten, w zakresie, w jakim różnicuje sytuację oskarżonych niezdolnych
do stawienia się na wezwanie organu procesowego w zależności od faktu czy zaświadczenie o niemożności stawiennictwa wystawione
zostało przez lekarza polskiego czy lekarza państwa członkowskiego Unii Europejskiej niezgodne jest z konstytucyjną zasadą
równości. Tym samym kwestionowany przepis jest zdaniem skarżącego niezgodny z art. 41 ust. 1 Konstytucji, w sposób niedopuszczalny
ogranicza bowiem zawartą w tym przepisie gwarancję nietykalności osobistej i wolności osobistej.
Postanowieniem z 14 czerwca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Za zasadniczy
powód niedopuszczalności nadania biegu skardze konstytucyjnej Trybunał uznał fakt, że wskazana przez skarżącego decyzja procesowa
nie może być uznana za ostateczne orzeczenie o wolnościach i prawach, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał