Postanowienie TK z dnia 01 lipca 2008, sygn. Ts 86/08

W skardze konstytucyjnej z 12 marca 2008 r. skarżąca zakwestionowała zgodność z Konstytucją przepisu art. 35 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.; dalej: ustawa) oraz § 14 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych przyjętego na posiedzeniu plenarnym w dniu 19 kwietnia 1991 r. ze zmianami przyjętymi na posiedzeniach plenarnych 9 marca 1994 r. i w dniu 31 stycznia 2003 r. W opinii skarżącej zakwestionowane przepisy powodują, że osoby ubiegające się o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz sądy administracyjne kontrolujące decyzje Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: Komisja) nie mają możliwości kontroli postępowania Komisji w zakresie prawidłowości, rzetelności i obiektywizmu. Według skarżącej stoi to w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa i zakazu ograniczania wolności i praw obywateli.

Postanowieniem z 1 lipca 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie spowodowane było niewskazaniem konstytucyjnych praw podmiotowych przysługujących skarżącej, ochrony których domagała się w skardze. Wśród wzorców konstytucyjnych wskazano art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Z ich treścią nie połączono wyraźnie innego prawa podmiotowego. Takie działania wyczerpały negatywną przesłankę dopuszczalności skargi określoną w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Ponadto Trybunał uznał, że odmowa nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu była zasadna z uwagi na fakt, że skarżąca wzywana do wskazania prawa ochrony, którego żąda, wskazała prawo do sądu, wywodząc je z art. 2, nie zaś z art. 45 Konstytucji