Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 lipca 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 86/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Mariana A. zarzucono niezgodność z art. 2, 31 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej decyzji
Komendanta Głównego Policji z 26 kwietnia 1999 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej,
przede wszystkim przez dokładne określenie przepisów ustawy bądź innego aktu normatywnego, w stosunku do których skarżący
domaga się stwierdzenia niezgodności z konstytucją.
W piśmie z 6 lipca 1999 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż przedmiotem skargi czyni całą ustawę z 6 kwietnia 1990 r.
o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), nie precyzując, jakie konkretnie jej postanowienia uznaje za niezgodne ze wskazanymi
w skardze przepisami konstytucji.
Postanowieniem z 22 września 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając,
że nie spełnia ona wymogów formalnych, warunkujących dopuszczalność merytorycznego jej rozpoznania. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
nie nastąpiło określenie przedmiotu skargi, pozwalające na stwierdzenie, które przepisy ustawy o policji uznaje skarżący za
naruszające jego konstytucyjne prawa bądź wolności. Konsekwencją tego był również brak właściwego wskazania sposobu naruszenia
konstytucyjnych praw bądź wolności skarżącego przez postanowienia kwestionowanego w skardze aktu normatywnego.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł zażalenie pełnomocnik skarżącego. W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono,
że wniesiona skarga spełnia wszystkie wymogi formalne, zaś obowiązujące przepisy nie nakładają na skarżącego obowiązku określenia
konkretnych postanowień kwestionowanego aktu normatywnego, uznawanego za niezgodny z konstytucją.
Trybunał zważył co następuje:
Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Na wstępie Trybunał Konstytucyjny ponownie przeanalizował przesłanki postanowienia
z 22 września 1999 r., w całości akceptując sformułowane w nim tezy rozstrzygnięcia.
W