Postanowienie TK z dnia 24 czerwca 2009, sygn. Ts 87/07

W skardze konstytucyjnej z 19 kwietnia 2007 r. zakwestionowano zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 51 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.; dalej: u.g.z.w.) w związku z § 1 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 października 2000 r. w sprawie zasad ewidencjonowania napiwków w kasynach gry (Dz. U. Nr 95, poz. 1050; dalej: rozporządzenie).

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Decyzją z 20 października 2004 r. (nr VI-VII.500/D-52/0624/01/2004) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącej i określił wysokość niepobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad i grudzień 2000 r. Decyzja ta wydana została w następstwie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2003 r. (sygn. akt I SA/Łd 1493/02), którym uchylono poprzednie rozstrzygnięcia wydane w sprawie skarżącej. W wyniku odwołania skarżącej od tej decyzji, została ona utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 24 stycznia 2005 r. (nr PB I-3/4117/UKS/7/2004/PSz). W uzasadnieniu tych decyzji organy podatkowe stwierdziły, że pojęcie przychodów, o którym mowa w art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje swoim zakresem również przychody wypłacane pracownikom przez kasyna z tytułu napiwków. Napiwki, które do czasu ich dalszego podziału trafiają do pracodawcy, stanowią więc przychód Spółki. Organy podatkowe stwierdziły ponadto, że – kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – konieczne było ustalenie, czy pracownicy Spółki wykazali otrzymane napiwki w swoich zeznaniach podatkowych. Okoliczność ta rzutowała bowiem na wysokość zobowiązania Spółki z tytułu niepobrania i nieodprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w prawidłowej wysokości. Skarga skarżącej od decyzji Dyrektora