Postanowienie TK z dnia 14 lipca 2016, sygn. Ts 87/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 maja 2016 r. (dana nadania) K.K. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 1135 w zw. z art. 113 § 1 i w zw. z art. 1131 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U.2015.2082, ze zm.; dalej: kro) „w zakresie, w jakim pojęcie dobra dziecka interpretowane jest w oderwaniu od uprawnienia i obowiązku jaki mają rodzicie i ich dziecko do utrzymywania ze sobą kontaktów oraz konstytucyjnej ochrony rodzicielstwa”, z art. 18 i art. 48 ust. 2 Konstytucji.

Skargę sformułowano na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Skarżący wniósł o zmianę sposobu kontaktów z dziećmi określonego w postanowieniu Sądu Rejonowego w S. z września 2011 r. przez m.in. zobowiązanie ich matki do przywożenia dzieci na spotkania z nim do Aresztu Śledczego w K. lub innych jednostek penitencjarnych, do których zostanie przewieziony. Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z grudnia 2014 r. oddalił jego wniosek. Skarżący złożył apelację od tego postanowienia. Została ona oddalona przez Sąd Okręgowy w K. (dalej: Sąd Okręgowy w K.) postanowieniem z maja 2015 r.

Skarżący podkreśla, że podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w K. był art. 1135 kro, zgodnie z którym: „Sąd opiekuńczy może zmienić rozstrzygnięcie w sprawie kontaktów, jeżeli wymaga tego dobro dziecka”. Zdaniem skarżącego przepis ten powinien być odczytywany łącznie z pozostałymi przepisami kro, w szczególności z art. 113 § 1 kro. W myśl tego przepisu bowiem: „Niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów”. Według skarżącego sądy orzekające w jego sprawie przede wszystkim kierowały się wyrażonym przez dzieci brakiem chęci utrzymywania z nim kontaktów. Jak jednak zauważa skarżący, istnieje obowiązek utrzymywania kontaktów, który spoczywa nie tylko na rodzicach, lecz również na dzieciach. Jeśli nawet dziecko nie jest