Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 sierpnia 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 87/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 kwietnia 2017 r. (data nadania) W.Z. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 40 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych
oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 1037, ze zm.; dalej: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym) jest niezgodny z art. 32 i
art. 67 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w oparciu o następującą sprawę. W decyzjach z dnia 22 i 26 stycznia 2016 r. Dyrektor
Wojskowego Biura Emerytalnego w G. (dalej: organ emerytalny) dokonał rocznego rozliczenia emerytury przysługującej skarżącemu
w związku z osiągniętymi przez niego przychodami w 2013 r. i 2014 r. Organ emerytalny stwierdził, że skarżący przekroczył
niższą kwotę graniczną ustaloną dla tych lat. Osiągnięte przez niego przychody uzasadniały zmniejszenie łącznej kwoty świadczeń
o kwotę wskazaną w decyzjach. W odwołaniu od decyzji organu emerytalnego skarżący wniósł o ich zmianę i ustalenie, że osiągnięte
przez niego przychody nie powodowały zmniejszenia kwot wypłacanych świadczeń emerytalnych w 2013 r. i 2014 r., ponieważ w
jego przypadku znajduje zastosowanie art. 40 ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. (sygn.
akt […]) Sąd Okręgowy w G. – VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Sąd Okręgowy w G.) oddalił odwołania skarżącego
od obu decyzji, wskazawszy, że podstawa wymiaru świadczenia emerytalnego skarżącego, bez uwzględnienia podwyższenia z tytułu
inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą, wynosi 66%, a nie – jak stanowi art. 40 ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym
– 75%. W apelacji od powyższego wyroku skarżący zarzucił m.in. naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U z 2016 r.