Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 października 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 88/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Henryka W., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 czerwca 2000 r. zarzucono, iż art. 14 pkt
4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 554 ze zm.) jest niezgodny z art.
2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, zakwestionowana regulacja narusza konstytucyjną
zasadę ochrony praw słusznie nabytych, z uwagi na to, iż uniemożliwiła skarżącemu uzyskanie warunkowego zwolnienia z odbycia
reszty kary pozbawienia wolności na korzystniejszych zasadach obowiązujących przed wejściem w życie nowego kodeksu karnego.
Skarżący podkreślił, iż w ten sposób doszło do naruszenia określonej w art. 42 ust. 1 Konstytucji RP zasady lex retro non agit, która odnosi się nie tylko do orzekania o karze, lecz także do sposobu jej wykonania. Skarżący stwierdził, iż dolegliwość
związana z popełnieniem czynu zabronionego nie kończy się z chwilą orzekania kary przez sąd, lecz dopiero z chwilą odbycia
kary. Przesądza to o tym, iż regulacja dotycząca warunkowego zwolnienia “stanowi element kary”.
Skarżący podniósł także, iż nakazując stosowanie nowych, surowszych reguł uzyskiwania warunkowego zwolnienia jedynie do osób
odbywających karę pozbawienia wolności ustawodawca naruszył zasadę równości, nie ma ona bowiem zastosowania do osób, które
w chwili rozpatrywania wniosku o warunkowe zwolnienie pozostawały na wolności (np. wskutek przerwy w odbywaniu kary).
Skarżący wskazał, iż 21 lipca 1999 r. ukończył 65 rok życia, co na gruncie regulacji kodeksu karnego z 1969 r.