Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 88/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Henryka Kledzika z 22 maja 2003 r. zarzucono, iż art. 363 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. –
Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, 7, 21, art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 64 ust. 3
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś art. 393 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeksu postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, 7 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z 26 lutego 2001 r. (sygn. akt IC 1478/99) oddalił w części powództwo
skarżącego, w którym domagał się zasądzenia odszkodowania ustalanego według cen rynkowych obowiązujących w dacie wyrządzenia
szkody, a nie w dacie orzekania. Wyrokiem z 14 lutego 2002 r. (sygn. akt I A Ca 1135/01) Sąd Apelacyjny w Poznaniu oddalił
apelację skarżącego, zaś Sąd Najwyższy postanowieniem z 19 lutego 2003 r. (sygn. akt II CK 453/02) odmówił przyjęcia do rozpoznania
kasacji skarżącego od orzeczenia sądu drugiej instancji.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowany przez niego art. 363 § 2 kodeksu cywilnego ma charakter niekonstytucyjny, gdyż nie zezwala
na pełną rekompensatę za utracone mienie. Mienie to skarżący nabył za środki płatnicze (bony PKO) o wartości rynkowej w chwili
zakupu niewspółmiernie większej w stosunku do cen obowiązujących w chwili orzekania. Skarżący zarzucił, iż ustalenie wysokości
odszkodowania według tego drugiego kryterium prowadzi do naruszenia zasady równości, poprzez przyjęcie rozwiązania jednoznacznie
korzystniejszego dla jednej ze stron procesu. Ponadto skarżący podniósł, iż zakwestionowany przepis nie spełnia wymogu dostatecznej
określoności. Prowadząc do ograniczenia zakresu ochrony przysługujących skarżącemu praw majątkowych, w szczególności prawa
do odszkodowania, treść art. 363 § 2 k.c. nie znajduje