Postanowienie TK z dnia 05 sierpnia 2004, sygn. Ts 88/04

W skardze konstytucyjnej Marka Jarockiego nadanej w urzędzie pocztowym 24 kwietnia 2004 r. zarzucono, iż art. 47914 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji.

Skarżący wskazał, iż wyrokiem z 3 września 2002 r. (sygn. akt VIGC 257/02/3) Sąd Rejonowy w Tychach zasądził od niego roszczenie pieniężne w sprawie gospodarczej, nie uwzględniając niektórych podniesionych przez niego wobec strony powodowej zarzutów oraz oddalając złożone na rozprawie wnioski dowodowe. Apelacja skarżącego od tego wyroku została oddalona przez Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z 28 listopada 2003 r. (sygn. akt XIX.Ga.268/03). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie sądy powołały się na treść art. 47914 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, zgodnie z którym pozwany już w odpowiedzi na pozew obowiązany jest podać wszystkie twierdzenia, zarzuty oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, iż ich powołanie w odpowiedzi na pozew nie było możliwe albo, że potrzeba powołania wynikła później. Zdaniem orzekających sądów, skarżący zgłosił zarzuty oraz wnioski dowodowe już po złożeniu odpowiedzi na pozew, co musiało skutkować ich nieuwzględnieniem.

Zdaniem skarżącego, zakwestionowana przez niego regulacja prawna nakłada na sądy obowiązek orzekania bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a często nawet orzekania wbrew stanowi faktycznemu. Sprawy gospodarcze z istoty rzeczy są bowiem często bardzo skomplikowane, a ich prawidłowe rozpoznanie wymaga szczegółowych analiz prawnych, często wymagających przeprowadzenia szeregu dowodów oraz ocen technicznych. Skarżący podkreślił, iż w chwili składania odpowiedzi na pozew strona często nie ma możliwości przewidzenia dalszych zarzutów przeciwnika procesowego, nie jest więc w stanie ocenić, czy ujawniony i zreferowany w