Postanowienie TK z dnia 03 kwietnia 2007, sygn. Ts 88/06

W skardze konstytucyjnej z 11 kwietnia 2006 r., sporządzonej przez pełnomocników skarżącej – Katarzyny Adamowicz – zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonym unormowaniom p.p.s.a. skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 184, art. 78, art. 77 ust. 2 i art. 2 Konstytucji, wywołaną ograniczeniem prawa stron postępowania sądowoadministracyjnego do dwuinstancyjnego postępowania przed sądami administracyjnymi.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 stycznia 2004 r. (sygn. akt I SA/Kr 68/03) oddalona została skarga skarżącej na decyzję Izby Skarbowej w Krakowie z 5 grudnia 2002 r. (nr PD-2/4117-340-342/02) w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od osób fizycznych za lata 2000 – 2002. Skargę kasacyjną skarżącej od tego orzeczenia oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 września 2005 r. (sygn. akt II FSK 747/05). Orzeczenie to zostało doręczone skarżącej 11 stycznia 2006 r.

Uzasadniając postawiony zarzut niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów, skarżąca stwierdziła w uzasadnieniu skargi, że ustrojodawca gwarantuje stronom postępowań sądowych nieograniczone prawo do dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Tymczasem zaskarżony artykuł p.p.s.a., „ustanawiając podstawy środka zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przez sąd administracyjny posługuje się pojęciami niedookreślonymi i nieadekwatnymi do istoty sporu sądowoadministracyjnego, uniemożliwiającymi prowadzenie tego sporu w drugiej instancji przed takim sądem, którego konstytucyjnym obowiązkiem jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej, i który w wyniku wykładni użytych w zaskarżonym przepisie pojęć, nie może się od tego obowiązku uchylić i nie może zamknąć jednostce sądowej drogi dochodzenia naruszonych wolności i praw”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Wniesionej przez skarżącą skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg.

Poddając