Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 marca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 88/13 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej we własnym imieniu skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2013 r. (data
prezentaty), radca prawny T.T. zarzucił niezgodność art. 6, art. 180 § 2 oraz art. 226 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) – „w zakresie, w jakim ogranicza realizację prawa do
obrony oskarżonego, będącego radcą prawnym, związanego tajemnicą zawodową, poprzez brak możliwości zwolnienia przez sąd z
obowiązku jej dochowania na wniosek samego oskarżonego” – z art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
2.1. Skarżący, będący oskarżonym o przestępstwo z art. 18 § 1 w związku z art. 296 § 2 i 3 w związku z art. 12 oraz z art.
286 § 1 w związku z art. 272 i art. 273 w związku z art. 11 § 2 i w związku z art. 12 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.), w toku postępowania przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu o sygn. akt III K 148/12 wnioskami
z 31 października 2012 r. oraz 9 listopada 2012 r. zwrócił się do tego sądu o zwolnienie go z tajemnicy zawodowej radcy prawnego
poprzez wyrażenie zgody na wykorzystanie w sprawie dokumentów wymienionych we wskazanych wnioskach.
2.2. Na rozprawie przeprowadzonej 9 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu – III Wydział Karny dwoma postanowieniami
nie uwzględnił wniosków skarżącego, opierając swoje rozstrzygnięcia na art. 6 k.p.k. w związku z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia
6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 1450, ze