Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 października 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 88/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 kwietnia 2014 r. (data nadania) R.B. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 404 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz.
555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z
art. 31 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 5, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego art. 404 § 2
k.p.k. ze względu na dopuszczenie możliwości dalszego prowadzenia postępowania niweczy różnicę między przerwą a odroczeniem
i pozbawia w ten sposób instytucję odroczenia jej charakteru gwarancyjnego, zachęcając tym samym sądy, które nie muszą uzasadniać
postanowienia o kontynuowaniu rozprawy, do przewlekania postępowań. Skarżący zakwestionował wskazaną regulację również z powodu
braku ograniczenia czasu, na jaki odroczenie rozprawy może nastąpić, a także braku wymogu wyrażenia zgody przez stronę na
kontynuowanie odroczonej rozprawy, czy też przedstawienia przez nią stanowiska w tym zakresie. Podniósł ponadto, że sąd, podejmując
decyzję o uznaniu sytuacji za wyjątkową, co umożliwia prowadzenie odroczonej rozprawy w dalszym ciągu, nie musi uzasadniać
tej decyzji, co skutkuje dowolnym przedłużaniem postępowania sądowego i jest niezgodne z prawem do sprawiedliwego i jawnego
rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki określonym w art. 45 ust. 1 Konstytucji, a także z wynikającym z art. 42 ust.
2 Konstytucji prawem do obrony. Mając powyższe na uwadze, skarżący zarzucił, że umożliwienie sądowi praktycznie nieograniczonego
czasowo odraczania rozpraw, wielokrotnego ich powtarzania i kontynuowania rozprawy po jej odroczeniu narusza konstytucyjne
prawa i wolności.
Skarżący przedstawił także w skardze zarzut niezgodności art. 63 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.