Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 grudnia 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 88/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jacka B., sporządzonej 25 czerwca 1999 r., zarzucono niezgodność art. 2 § 1 i § 3 ustawy z dnia 17
listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 175
ust. 1 oraz art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowane przepisy uniemożliwiają dochodzenie przed sądem prawa skarżącego do obrony i wolności
wyboru obrońcy, wyłączają drogę sądową rozstrzygania sporów prawnych dla pewnej kategorii spraw cywilnych, jak również wyłączają
z drogi sądowej rozstrzyganie przez sądy powszechne pewnej kategorii sporów, których rozstrzyganie nie zostało przekazane
i ustawowo zastrzeżone dla właściwości innych sądów.
Skarżący wskazał, iż stosując zakwestionowane przepisy Sąd Wojewódzki w W. postanowieniem z 5 maja 1998 r. odrzucił pozew
skarżącego przeciwko Politechnice w W. o ustalenie prawa do korzystania z pomocy obrońców z wyboru – adwokatów w postępowaniu
wyjaśniającym i dyscyplinarnym dotyczącym nauczycieli akademickich. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone
postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z 4 września 1998 r., a kasacja od tego postanowienia została oddalona przez Sąd Najwyższy
postanowieniem z 5 lutego 1999 roku.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 14 lipca 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznając, iż
odrzucenie przez Sąd Wojewódzki w W. pozwu skarżącego o ustalenie prawa do ustanowienia adwokata pełnomocnikiem w postępowaniu
dyscyplinarnym nie naruszało konstytucyjnego prawa skarżącego do sądu. Orzeczenie to nie mogło więc stanowić podstawy do zakwestionowania
w skardze konstytucyjnej wskazanych w niej przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
Na postanowienie to zażalenie złożył skarżący, podnosząc w nim, iż Trybunał Konstytucyjny błędnie uznał skargę konstytucyjną
za oczywiście bezzasadną. Zdaniem skarżącego sądy powszechne oraz Sąd Najwyższy odmówiły skarżącemu udzielenia ochrony przysługującego
mu konstytucyjnego prawa do obrony, której to ochrony