Postanowienie TK z dnia 14 października 2003, sygn. Ts 89/03

W skardze konstytucyjnej z 24 maja 2003 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 140 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: zaskarżona ustawa). Przepisowi temu skarżący zarzucił, że narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, jak również zasadę równej ochrony własności, innych praw majątkowych oraz prawa dziedziczenia. Zaskarżony przepis reguluje dopuszczalne granice potrąceń dokonywanych ze świadczeń emerytalno-rentowych w związku z należnościami określonymi w art. 139 zaskarżonej ustawy. Istotę niekonstytucyjności art. 140 ust. 1 tej ustawy upatruje skarżący w nierównym traktowaniu wierzyciela i dłużnika, polegającym na zbyt daleko idącej ochronie tego ostatniego. Zdaniem skarżącego, postępowanie egzekucyjne prowadzone wedle przepisów zaskarżonej ustawy nie jest w stanie doprowadzić do zaspokojenia wierzyciela.

Skarga konstytucyjna wniesiona została w związku z prawomocnym postanowieniem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kartuzach z 18 marca 2003 r. Postanowieniem tym umorzone zostało postępowanie egzekucyjne w sprawie z wniosku skarżącego, jednocześnie skarżącemu zwrócony został tytuł wykonawczy. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest nieuiszczenie przez wierzyciela (skarżącego) zaliczki na dalsze koszty egzekucyjne. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że z datą wydania opisanego wyżej postanowienia wyczerpana została droga