Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 grudnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 89/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 marca 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 263 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 22 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy
w Katowicach – XXI Wydział Karny (sygn. akt XXI K 35/07) przedłużył stosowanie wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci
tymczasowego aresztowania. Postanowieniem z 19 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach – II Wydział Karny (sygn. akt II
AKz 875/07) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że przepis art. 263 § 3 k.p.k. jest niezgodny z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji
ze względu na jego niejednoznaczność. Zdaniem skarżącego sądy orzekające w jego sprawie niezasadnie oparły swoje ustalenia
na przyjęciu, że określony w art. 263 § 3 k.p.k. termin 2 lat do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd I instancji, odnosi
się do okresu faktycznego pozbawienia wolności na podstawie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu. Skarżący wskazuje, że
brak jednoznaczności zaskarżonego przepisu umożliwia rozszerzanie kompetencji państwa do dłuższego stosowania sankcji w