Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 89/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 6 kwietnia 2009 r. skarżący zakwestionował zgodność art.
18b ust. 1 pkt 3, art. 18b ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125,
poz. 874, ze zm.; dalej: u.t.d.) z art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji. Ponadto skarżący zarzuca, że art. 92 ust. 1 i 4
u.t.d. (błędnie oznaczony przez skarżącego jako art. 92 ust. 1 pkt 1 i 4) w związku z lp. 2.2 załącznika do tej ustawy jest
niezgodny z art. 2 Konstytucji.
Niezgodność art. 18b ust. 1 pkt 3, art. 18b ust. 2 pkt 2 i 3 u.t.d., formułujących zakaz wysiadania pasażerów na przystankach
niewskazanych w rozkładzie jazdy, ma polegać – zdaniem skarżącego – na zbyt daleko idącej reglamentacji administracyjnej,
wymagającej posiadania zezwolenia na zatrzymywanie się na danych przystankach, co stanowi nieuzasadnione istnieniem ważnego
interesu publicznego pogwałcenie zasady swobody wykonywania działalności gospodarczej określonej w art. 20 i art. 22 Konstytucji.
Niezgodność powyższych przepisów z art. 2 Konstytucji wyrażać się ma w naruszeniu zasad przyzwoitej legislacji poprzez nieunormowanie
warunków wysadzania pasażerów na ich żądanie na innych niż wskazane w rozkładzie jazdy przystankach.
Skarżący zarzuca, że art. 92 ust. 1 i 4 w związku z lp. 2.2 załącznika do u.t.d. jest niezgodny z art. 2 Konstytucji z uwagi
na naruszenie „zasady proporcjonalności sankcji administracyjnej”.
Postanowieniem z 10 lutego 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu orzeczenia
wskazano, że skarżący w części nie wskazał przysługujących mu i naruszonych praw podmiotowych, nie określił również sposobu
ich naruszenia. Podstawą odmowy nadania skardze dalszego biegu była również oczywista bezzasadność zarzutów skargi.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł