Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 marca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 89/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 23 marca 2011 r., uzupełnionej pismem procesowym z 18 kwietnia 2011 r., Cezary Bartłomiej P. Sp.
z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny
z preambułą i art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji. W piśmie uzupełniającym skargę konstytucyjną zarzuciła natomiast
niezgodność art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. z preambułą i art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 oraz art. 183 Konstytucji.
Postanowieniem z 16 listopada 2011 r. (doręczonym pełnomocnikowi 22 listopada 2011 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W odniesieniu do art. 233 § 1 k.p.c. Trybunał stwierdził, że skarga konstytucyjna została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu określonego
w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK), gdyż bieg terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej rozpoczął się w dniu uzyskania przez skarżącą prawomocnego wyroku
sądu drugiej instancji, tj. Sądu Apelacyjnego w Krakowie – I Wydział Cywilny z 26 lutego 2010 r. (sygn. akt I ACa 70/10).W
ocenie Trybunału zakwestionowany w skardze art. 233 § 1 k.p.c. nie był również podstawą postanowienia Sądu Najwyższego z 12 listopada 2010 r. wskazanego przez skarżącą jako ostateczne
orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej stanowiło
podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej również w stosunku do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sformułowanie zarzutu jego niekonstytucyjności nastąpiło bowiem dopiero w piśmie procesowym z 18 kwietnia
2011 r., stanowiącym uzupełnienie skargi konstytucyjnej.
Odmawiając