Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 czerwca 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 89/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 kwietnia 2017 r. (data nadania) A.N. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 437 § 1 w zw. z art. 459 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.), jest niezgodny z art. 176 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Skarżący pismem z 4 stycznia 2016 r. zawiadomił o możliwości
popełnienia przestępstwa polegającego na przekroczeniu uprawnień i niedopełnieniu obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych
w toku gromadzenia materiału dowodowego w sprawie, w której występował w charakterze oskarżonego.
Postanowieniem z czerwca 2016 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w B. delegowana do Prokuratury Okręgowej w P. umorzyła postępowanie,
stwierdzając, że zarzucany przez skarżącego czyn, będący przedmiotem postępowania, nie zaistniał.
Postanowienie to Sąd Rejonowy w Ł. utrzymał w mocy postanowieniem z października 2016 r.
Zdaniem skarżącego zakwestionowane przepisy naruszają jego prawo do dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Skarżący zarzuca,
że brak możliwości zaskarżenia postanowienia sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia prokuratora o umorzeniu postępowania narusza
jego konstytucyjne prawa i wolności wynikające z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy
ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań,
jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o TK.
W pierwszej kolejności Trybunał