Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lipca 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 89/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 maja 2018 r. (data nadania), P.T. (dalej: skarżący), reprezentowany
przez adwokata z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
1. Sąd Rejonowy w K. Wydział II Karny wyrokiem z 12 września 2017 r. (sygn. akt […]) uznał skarżącego za winnego popełnienia
wykroczeń z art. 92a i art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2015 r. poz. 1094, obecnie: Dz. U.
z 2019 r. poz. 821, ze zm.; dalej: k.w.). Za wykroczenia te – na podstawie art. 92a w związku z art. 9 § 1 k.w. – sąd wymierzył
skarżącemu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych.
Sąd Okręgowy w P. XVII Wydział Karny-Odwoławczy wyrokiem z 29 stycznia 2018 r. (sygn. akt […]) – wskutek wniesienia apelacji
od wymienionego wyżej wyroku Sądu Rejonowego – zmienił zaskarżony wyrok, uniewinniając skarżącego od popełnienia wykroczenia
z art. 92a k.w. Jednocześnie uznał skarżącego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w. i orzekł karę nagany.
Wyrok ten został wskazany w skardze konstytucyjnej jako ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie.
2. Skarżący, wnosząc do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, wystąpił o stwierdzenie, że art. 97 k.w. jest niezgodny
z art. 42 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1, 2 i 3 oraz w związku z art. 2 Konstytucji.
Wystąpił również o rozpatrzenie kwestii, że art. 97 k.w. w zakresie, w jakim odsyła do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) i do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji
z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu