Postanowienie TK z dnia 19 kwietnia 2023, sygn. Ts 89/19

1. W piśmie wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 11 czerwca 2019 r. (data nadania) J.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.

2. Pismo skarżącego zostało sformułowane na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżący pismem z 7 maja 2019 r. zwrócił się do Zastępców Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej (dalej: PKW) o wskazanie procedury umożliwiającej indywidualne ubieganie się o mandat poselski. Jego zdaniem, wymóg tworzenia list kandydatów (przewidziany w art. 211 § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy, Dz. U. z 2019 r. poz. 684, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1277; dalej: kodeks wyborczy) nie ma podstaw w Konstytucji.

Zastępca Przewodniczącego PKW w piśmie z 20 maja 2019 r. (znak […]) wskazał, że procedura zgłaszania kandydatów na posłów jest uregulowana w kodeksie wyborczym, a PKW nie jest właściwym adresatem postulatów ustawodawczych.

Pismem z 23 maja 2019 r. skarżący zwrócił się do Zastępcy Przewodniczącego PKW z prośbą o udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy kodeks wyborczy przewiduje procedurę umożliwiającą obywatelowi polskiemu indywidualne ubieganie się o mandat posła.

W odpowiedzi z 31 maja 2019 r. Zastępca Przewodniczącego PKW przytoczył treść wybranych przepisów kodeksu wyborczego (m.in. art. 211 § 2) oraz poinformował, że stanowią one wprost o braku takiej możliwości.

3. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego pisma przez potwierdzenie za zgodność z oryginałem załączonych do niego dokumentów.

Skarżący wykonał zarządzenie w piśmie z 7 sierpnia 2019 r. (data nadania).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym