Postanowienie TK z dnia 27 lipca 1999, sygn. Ts 89/99

W skardze konstytucyjnej z 28 czerwca 1999 r. skarżący zakwestionowali przepisy art. 129 1 § 1 i art. 129 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jednolity z 1998 r. Dz.U. Nr 21, poz. 94 ze zm.) zarzucając im sprzeczność z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprzeczności tej wydają się upatrywać w fakcie, iż ustawodawca wprowadzając kategorię dodatkowych dni wolnych od pracy nie określił tych dni jako ustawowo wolnych od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 kpa i art. 115 kc. Jednocześnie skarżący podnoszą, że potraktowanie dodatkowych dni wolnych od pracy odmiennie niż dni ustawowo wolnych od pracy było przyczyną, dla której Naczelny Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 23 marca 1999 r. odrzucił ich skargę ze względu na przekroczenie 30 dniowego terminu przewidzianego na jej wniesienie, wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:

Złożona skarga konstytucyjna nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. W istocie ma ona charakter skargi na zaniechanie ustawodawcy, czyli brak stosownego zapisu zarówno w art. 57 § 4 kpa,