Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 kwietnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 9/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zażądano zbadania zgodności art. 441 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) z art. 2, art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego treść art. 441 § l k.c. uniemożliwia Powiatowi dochodzenie swoich roszczeń. Powiat, pomimo braku winy w
wystąpieniu szkody na osobie, zobowiązany został w wyroku sądowym do świadczenia określonych w nim kwot z tytułu odszkodowania
i zadośćuczynienia za szkodę drogową, a jednocześnie odmawia mu się prawa żądania zwrotu wypłaconego odszkodowania od podmiotu,
który wyłącznie zawinił powstanie szkody i nadal istnieje w obrocie prawnym. W ocenie Powiatu, taka konstrukcja przepisów
kodeksu cywilnego, tyczących kwestii roszczeń regresowych, narusza jego konstytucyjnie zagwarantowane prawa. Oto bowiem podmiot,
który nie istniał w chwili wyrządzenia szkody na osobie (w następstwie czynu niedozwolonego) i który ponosi majątkową odpowiedzialność
za ową szkodę, nie może wystąpić z roszczeniem regresowym w stosunku do podmiotu, którego funkcjonariusze zawinili powstanie
tej szkody. Powiat w najmniejszym stopniu nie zawinił owej szkody, a Skarb Państwa jest wyłącznie winny tej szkody (tj. jego
funkcjonariusze, o czym orzekł sąd karny). Nie do pogodzenia w demokratycznym państwie prawnym jest więc takie „przerzucenie”
odpowiedzialności na podmiot, który nie wyraził na to zgody bez jednoczesnego odmówienia mu prawa dochodzenia wypłaconego
odszkodowania od podmiotu, który ponosi winę za szkodę. Narusza to jego majątkowe interesy i nakazuje mu z własnych środków
ponosić konsekwencję cudzego zawinienia i dopuszczenia się przestępstwa (czynu zabronionego) przez kogoś innego. Jest to niedopuszczalna
ingerencja w prawa majątkowe Powiatu i jednocześnie narusza prawo do równej ochrony tych praw majątkowych. W ocenie wnoszącego
skargę niemożność dochodzenia zwrotu wypłaconego odszkodowania od podmiotu, który wyłącznie zawinił powstanie szkody i nie
zakończył swojego bytu