Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 9/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lutego 2015 r. (data nadania), P.M. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność, po pierwsze, art. 50 i art. 80 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z
2014 r. poz. 164, ze zm.; dalej: prawo o notariacie) w zakresie, w jakim przepisy te pozwalają na uznanie za delikt dyscyplinarny
czynu polegającego na udzieleniu przez notariusza innej osobie informacji dotyczących stanu prawnego w sytuacji, w której
notariusz nie miał wynikającego z art. 80 § 3 prawa o notariacie obowiązku udzielenia takiej informacji; po drugie, art. 50
i art. 1 § 1 prawa o notariacie w zakresie, w jakim pozwalają na uznanie za delikt dyscyplinarny czynu polegającego na dokonaniu
przez notariusza czynności faktycznej niezabronionej przez inne przepisy prawa o notariacie i inne przepisy prawa, lecz niemieszczącej
się w ramach kompetencji ustawowych notariatu; po trzecie, art. 50 prawa o notariacie w zakresie, w jakim pozwala na uznanie
za delikt dyscyplinarny czynu polegającego na podjęciu się przez notariusza zajęcia lub dokonaniu czynności faktycznej niezabronionej
przez art. 19 § 1 i 2 prawa o notariacie i inne zakazy wynikające z innych przepisów prawa; po czwarte art. 50 prawa o notariacie
w zakresie, w jakim pozwala na uznanie za delikt dyscyplinarny czynów notariusza w postaci obrazy przepisów prawnych: mających
charakter ogólnych przepisów kompetencyjnych, które nie mają charakteru zakazów, mających charakter nakazów określonego działania
notariusza w określonej sytuacji faktycznej, w przypadku, gdy notariusz podejmuje takie działania również w innej sytuacji
faktycznej, w której nie ma nakazu ich podejmowania, ale jednocześnie nie ma zakazu ich podejmowania, z art. 2, art. 7 i art.
42 ust. 1 Konstytucji oraz, po piąte, art. 399, art. 409, art. 438 pkt 2 i art. 439