Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 kwietnia 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 9/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 stycznia 2018 r. (data nadania), MKS sp. z o.o. (dalej:
skarżąca) zarzuciła art. 4245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) niezgodność z art.
77 ust. 1 i 2 Konstytucji w zakresie, w jakim „utrwalona praktyka orzecznicza w procesie stosowania prawa wypracowała takie
jego rozumienie, w którym wymóg przewidzianego przez ten przepis jedynie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej
przez wydanie wyroku, został zastąpiony przez wymóg dokładnego wykazania szkody”.
2. Postanowieniem z 5 grudnia 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając,
po pierwsze, że została ona wniesiona po upływie 105 dni (86 dni powiększone o 19 dni) od doręczenia skarżącej ostatecznego
rozstrzygnięcia, a zatem z przekroczeniem terminu określonego w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie
postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), a po drugie, że nie
zawiera ona uzasadnienia zarzutu niekonstytucyjności przepisu, a jedynie niekonstytucyjnego stosowania prawa (art. 53 ust.
1 pkt 3 u.o.t.p. TK).
3. W zażaleniu z 27 grudnia 2019 r. (data nadania) na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Trybunałowi błędną wykładnię
przepisów prawa procesowego.
Zdaniem skarżącej, art. 44 ust. 3 pkt 1 u.o.t.p. TK odczytywany łącznie z art. 118 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
– Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.), powinien być rozumiany w ten sposób,
że o dalszym biegu terminu do wniesienia skargi decyduje dokonanie zawiadomienia pełnomocnika o jego ustanowieniu przez sąd,
a nie przez okręgową radę adwokacką lub radę okręgowej izby radców prawnych. Podkreśla ona, że zgodnie