Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 września 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 90/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Krzysztof Chowaniec zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 42 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982
r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.; dalej: prawo spółdzielcze). Zakwestionowanemu przepisowi
prawa spółdzielczego skarżący zarzucił niezgodność z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, przepis
ten, w zakresie, w jakim wyłącza prawo do zakwestionowania niezgodnej z prawem uchwały podjętej przez organ spółdzielni, przez
osobę nie będącą członkiem tej spółdzielni, narusza konstytucyjne prawo do sądu i łamie konstytucyjny zakaz zamykania drogi
sądowej.
Postanowieniem z 16 listopada 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie wskazał sposobu, w jaki kwestionowana regulacja naruszyła przysługujące mu konstytucyjne
wolności lub prawa. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie wykazał bowiem, w jaki sposób regulacja art. 42 § 2 prawa
spółdzielczego, wyłączająca jego prawo do zaskarżania uchwał walnego zgromadzenia, pozbawia go generalnie prawa do sądu. Trybunał
stwierdził, że argumentacja taka byłaby uzasadniona, gdyby w istocie uprawnienie tego rodzaju stanowiło jedyną dostępną gwarancję
sądowej ochrony interesu prawnego skarżącego. Ponieważ zaś skutki kwestionowanej uchwały sytuują się w pierwszym rzędzie w
sferze ochrony stosunku pracy skarżącego, stwierdzić należy, że skarżący nie został w ten sposób pozbawiony sądowej ochrony
uprawnień związanych z tym stosunkiem prawnym. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, ustawowa konkretyzacja prawa do sądu nie
może być rozumiana w ten sposób, aby sprowadzić ją do konieczności zagwarantowania każdemu z podmiotów, których sytuacja determinowana
jest treścią uchwały spółdzielni, legitymacji do występowania w każdym rodzaju postępowania sądowego, którego przedmiotem
jest taka uchwała.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Zakwestionował
w nim ustalenia poczynione przez Trybunał Konstytucyjny stwierdzając, że zarzuty skargi nie mogą