Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 marca 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 90/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej 8 czerwca 2005 r. zarzucono, że art. 393 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 269 ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i
art. 87 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 13 września 2005 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem
Trybunału Konstytucyjnego zarzuty podniesione w skardze są tożsame z częścią zarzutów podnoszonych w sprawie o sygn. SK 26/02
(OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29). Trybunał Konstytucyjny odwołując się do wydanego w tej sprawie wyroku z 31 marca 2005 r. przyjął,
że zarzuty tego rodzaju są skierowane przeciwko aktom stosowania prawa, co wyklucza możliwość ich oceny w trybie skargi konstytucyjnej.
W zażaleniu z 29 września 2005 r. skarżący wniósł o jego uwzględnienie i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zdaniem skarżącego
odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest niezasadna, gdyż z treści skargi wyraźnie wynika, że jej zarzuty
skierowane są przeciwko zaskarżonemu art. 393 k.p.c., a nie praktyce jego stosowania. Przywołanie tej praktyki miało jedynie
stanowić dodatkowe potwierdzenie trafności stawianych zarzutów. Zdaniem skarżącego podstawą uzasadniającą rozpoznanie niniejszej
skargi są następujące wskazane w niej zarzuty: nieprecyzyjność i niejednoznaczność art. 393 k.p.c. prowadząca