Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 90/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 21 marca 2008 r., skarżący zarzucił niezgodność art. 24
§ 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 4, art. 9,
art. 10, art. 14, art. 30, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45, art. 54 oraz art. 173 Konstytucji.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że domniemanie prawne nakazujące pozwanemu przeprowadzenie dowodu prawdy jest niezgodne
ze standardami międzynarodowymi, a w konsekwencji z art. 9 Konstytucji. Przyjęta w przepisach kodeksu cywilnego konstrukcja
– w opinii skarżącego – narusza ustrojową wolność prasy (art. 14 Konstytucji), powoduje ograniczenie debaty publicznej oraz
podważa zasadę przedstawicielstwa (art. 4 Konstytucji). Skarżący doszukuje się również niezgodności art. 24 § 1 i 2 k.c. z
art. 30, art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Treść przepisów kodeksu cywilnego godzi również w wolność wypowiedzi,
a ponadto zmusza sądy do udziału w debacie publicznej, co skutkować ma niezgodnością kwestionowanych przepisów z art. 10,
art. 45 ust. 1 i art. 173 Konstytucji.
Postanowieniem z 2 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
orzeczenia wskazano na liczne wady formalne skargi. Zdaniem Trybunału skarżący zbyt szeroko określił przedmiot skargi, a ponadto,
uchybił obowiązkowi prawidłowego wskazania podstawy skargi, gdyż wśród konstytucyjnych wzorców kontroli znalazły się albo
przepisy ustrojowe (jak np. art. 4, art. 9, art. 10, art. 14 oraz art. 173 Konstytucji), albo niebędące samoistnym źródłem
praw podmiotowych – art. 30, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 Konstytucji. Odmowa nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu
wynikała również z braku uzasadnienia części zarzutów oraz niespełnienia przesłanki dopuszczalności skargi, o której mowa
w art. 47