Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 listopada 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 90/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 marca 2011 r. Cezary P. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 381 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 31 ust. 3 w związku z art.
2, art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Zakwestionowanemu w skardze konstytucyjnej art. 381 k.p.c. skarżący zarzuca naruszenie zasady określoności prawa, przepis
ten pozwala bowiem na „dowolność interpretacyjną oraz podejmowanie arbitralnych decyzji w zakresie przyjęcia materiału dowodowego
w postępowaniu przed II instancją, naruszając konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności w postępowaniu sądowym”.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, między innymi
przez wyjaśnienie, w jaki sposób przepis stanowiący przedmiot skargi był podstawą ostatecznego orzeczenia organu władzy publicznej,
z wydaniem którego skarżący łączy zarzut naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw.
W piśmie procesowym z 18 kwietnia 2011 r. skarżący wskazał, że art. 381 k.p.c. „został przywołany w orzeczeniu Sądu Najwyższego
a wcześniej Sądu Apelacyjnego”. Ponadto skarżący rozszerzył przedmiot skargi, wnosząc o zbadanie zgodności art. 3989 § 1 k.p.c. z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 i w związku z art. 183 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 25 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny
stwierdził, że skarżący przedstawił skargę po przekroczeniu terminu jej wniesienia, a nadto jej przedmiotem uczynił przepis,
który nie stanowił podstawy prawnej orzeczenia w jego sprawie wskazanego jako ostateczne. Powodem odmowy nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu było także powołanie wzorców kontroli, z których nie wynikają prawa podmiotowe jednostki.
W ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego
biegu. W jego ocenie Trybunał mylnie uznał,