Postanowienie TK z dnia 24 września 2014, sygn. Ts 90/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 marca 2013 r. (data nadania) R.W. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 47 zdanie pierwsze w związku z art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.; dalej: k.p.) z art. 2, art. 24 zdanie pierwsze, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim przepisy te pozbawiają pracownika, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy – po uprzednim rozwiązaniu umowy o pracę wskutek bezprawnego wypowiedzenia tej umowy przez pracodawcę – prawa do dochodzenia pełnego odszkodowania na zasadach ogólnych prawa cywilnego za cały okres pozostawania bez pracy.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Skarżący od 1 kwietnia 1988 r. jest zatrudniony w Spółdzielni Mieszkaniowej w Opolu na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W dniu 21 czerwca 2010 r. otrzymał oświadczenie o wypowiedzeniu warunków pracy i płacy z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia. Skarżący odmówił przyjęcia nowych warunków umowy o pracę, wskutek czego stosunek pracy ustał z dniem 30 września 2010 r. Skarżący wystąpił z pozwem o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia warunków pracy i płacy. W wyroku z 1 lutego 2011 r. (sygn. akt IV P 191/10) Sąd Rejonowy w Opolu – IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przywrócił skarżącego do pracy na dotychczasowych warunkach, a także zasądził od pracodawcy na jego rzecz 5 618 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy oraz 3 370 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd Okręgowy w Opolu – V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 19 maja 2011 r. (sygn. akt V Pa 47/11)