W skardze konstytucyjnej Adama Włocha z 21 kwietnia 2004 r. zarzucono, iż art. 329 w związku z art. 459 oraz art. 465 § 2
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) jest niezgodny z art. 38, art.
41, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący wskazał, iż w dniu 16 września 2003 r. jako pokrzywdzony złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Postanowieniem
z 15 listopada 2003 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, której dotyczyło
zawiadomienie skarżącego. Postanowieniem z 1 marca 2004 r. (sygn. akt II Ko1 2/04) Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Skarżący zarzucił, iż na postanowienie sądu nie przysługuje już zażalenie, jakkolwiek zgodnie z art. 176 ust. 1 Konstytucji
postępowanie sądowe powinno być co najmniej dwuinstancyjne. Skarżący podkreślił ponadto, iż zgodnie z art. 77 ust. 2 Konstytucji
ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Tymczasem zakwestionowana przez niego
regulacja prawna, wykluczając możliwość złożenia zażalenia na postanowienie sądu utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie prokuratora
o odmowie wszczęcia postępowania, zamyka mu drogę do dochodzenia swoich praw, w szczególności wykazania, iż doszło do naruszenia
jego dóbr prawnych poprzez popełnienie czynu karalnego. Zdaniem skarżącego w efekcie został on pozbawiony ochrony życia, bowiem
popełnione na jego szkodę przestępstwo doprowadziło do wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego. Konieczność brania
udziału w tym postępowaniu stanowiło także naruszenie wolności skarżącego, co pozostaje w sprzeczności z art. 41 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 6 września 2004 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazując,
iż powołany przez skarżącego art. 176 ust. 1 Konstytucji nie stanowi źródła praw lub wolności o charakterze podmiotowym,