Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 listopada 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 91/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 kwietnia 2014 r. P.J. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 162 § 2 w związku z
art. 154 § 1 i w związku z art. 9 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze
zm.; dalej: k.k.w.) w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 78 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.
U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) jest niezgodny z art. 41 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowana norma jest niekonstytucyjna w zakresie, „w jakim arbitralne oświadczenie o sprzeciwie co
do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, złożone przez Prokuratora,
będącego stroną postępowania w w/w przedmiocie, uniemożliwia natychmiastowe wykonanie postanowienia w przedmiocie warunkowego
przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, aż do czasu rozpoznania ewentualnego zażalenia Prokuratora
przez Sąd odwoławczy albo uprawomocnienia się orzeczenia Sądu II instancji”.
Skarżący twierdził, że zakwestionowana norma narusza jego prawa wyrażone w art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ, wbrew ogólnej
zasadzie, zgodnie z którą postanowienie w postępowaniu wykonawczym staje się wykonalne z chwilą wydania (art. 9 § 3 k.k.w.),
umożliwia prokuratorowi, tj. stronie postępowania (art. 21 k.k.w.), „przedłużenie [osadzonemu okresu – TK] pozostawania w
stanie pozbawienia wolności”. Skarżący zwrócił uwagę zarówno na to, że skuteczność oświadczenia prokuratora o tym, iż sprzeciwia
się udzieleniu przerwy, nie jest uzależniona od spełnienia żadnych przesłanek, jak i na to, że sprzeciw nie wymaga żadnego
uzasadnienia. Zarzucił, że de facto o pozostawieniu skazanego w izolacji penitencjarnej decyduje strona postępowania, a nie właściwy, niezależny, bezstronny
i niezawisły sąd. Innymi słowy, to nie sąd,