Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 maja 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 91/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 kwietnia 2017 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 437, ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca) w zakresie, w jakim uniemożliwia stronie równe
traktowanie, prawo do sądu i korzystanie, na równi z innymi ze wszystkich dostępnych instytucji prawa karnego procesowego,
różnicując sytuację obywateli, w stosunku do których akt oskarżenia został skierowany przed upływem 30 czerwca 2015 r. z tymi,
w stosunku do których akt oskarżenia wpłynął po 30 czerwca 2015 r., jest niezgodny z art. 2, art. 32, art. 31 ust. 3 in fine oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
W postanowieniu z 7 marca 2018 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 14 marca 2018 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał w zakresie badania zgodności zakwestionowanego przepisu z art. 45 Konstytucji
jako podstawę odmowy wskazał oczywistą bezzasadność skargi konstytucyjnej. Natomiast co do zgodności zakwestionowanego przepisu
z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji Trybunał odmówił nadania skardze dalszego biegu, gdyż powołane wzorce nie mogą
stanowić samoistnej podstawy kontroli w trybie skargowym.
W zażaleniu z 21 marca 2018 r. (data nadania) skarżący zarzucił Trybunałowi, że wydane orzeczenie nie odnosi się do istoty
przedstawionych argumentów będących istotą wniesionej skargi konstytucyjnej. Skarżący wskazał, że zarzucił niezgodność art.
25 ust. 1 ustawy zmieniającej z Konstytucją – nie dlatego, że w przepisie tym nie została jasno określona data, która ma stanowić
cezurę czasową stosowania nowych przepisów, ale dlatego, iż właśnie na skutek zastosowania przepisu intertemporalnego sytuacja
skarżącego stała się nieporównywalnie gorsza, aniżeli jeśli zastosowane zostałyby przepisy nowej