Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 października 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 92/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 lipca 2001 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego – Henryka K. zakwestionował zgodność art. 18 ust.
3 ustawy z 26 lutego 1982 r. o cenach z art. 22 i art. 32 Konstytucji RP. Zaskarżonemu przepisowi zarzucił, iż udzielając
upoważnienia radom gmin do ustalania cen urzędowych za przewozy taksówkami ogranicza w sposób niedopuszczalny wolność działalności
gospodarczej. Zastrzeżenia wzbudza zwłaszcza brak w treści zaskarżonego przepisu ustawy przesłanki uwzględnienia ważnego interesu
publicznego. Pełnomocnik skarżącego zarzucił też naruszenie przez kwestionowany przepis konstytucyjnej zasady równości wobec
prawa i zakazu dyskryminacji, za dowód czego służyć ma – dokonane w skardze – porównanie sytuacji osób prowadzących działalność
gospodarczą (tzn. taksówkarzy) będących jednocześnie emerytami lub rencistami, z tymi, którzy nie korzystają ze świadczeń
w zakresie zabezpieczenia społecznego.
Skarga sformułowana została w oparciu o następujący stan faktyczny. Uchwałą z dn.11 stycznia 1999 r. (Nr V/32/99) Rada Miasta Szczecina ustaliła ceny urzędowe za przejazdy taksówkami osobowymi na obszarze Gminy-Miasta Szczecina. Działając
na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, skarżący wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia
jego interesu prawnego poprzez uchylenie powyższej uchwały, jako aktu, którego treść uniemożliwia prowadzenie rentownej działalności
zarobkowej. Wobec nie uwzględnienia wezwania przez Radę Miasta Szczecina (uchwała z 12 lipca 1999 r., nr XI/414/99), skarżący skierował skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z 7 listopada 2000 r. (sygn. akt SA/Sz 1304/2000) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę, nie stwierdzając, aby kwestionowana uchwała podjęta została z naruszeniem
prawa, w szczególności zaś przepisów art. 18 ust. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy o cenach. Powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
– doręczony skarżącemu 5 stycznia 2001 r. – został uznany przez pełnomocnika skarżącego za ostateczne orzeczenie, o