Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 kwietnia 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 92/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 14 kwietnia 2006. r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie
niezgodności art. 17 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób
zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673, ze zm.) w zw. z art. 103-106 i art. 138 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.) z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zaskarżone przepisy statuują podstawę do zawieszenia renty z tytułu niezdolności do pracy w przypadku osiągnięcia określonych
ustawą dochodów. W ocenie skarżącego ich wprowadzenie do obowiązującego porządku prawnego doprowadziło do bezpodstawnego odebrania
mu renty należnej z tytułu choroby zawodowej. Wprowadzenie regulacji zezwalających na odebranie tego typu świadczenia narusza
jego zdaniem zasadę ochrony zaufania do Państwa i prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej. Ponadto zaskarżone przepisy
naruszają także wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadę równości podmiotów wobec prawa. Skarżący za „podmioty podobne” wymagające
równego traktowania uznaje także emerytów i rencistów „służb mundurowych”, których renty nie ulegają zawieszeniu w sytuacji
przekroczenia określonej kwoty przychodów z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Brak jest
w jego ocenie podstaw do przyjmowania szczególnego charakteru służby zawodowej żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Policji,
które uzasadniałyby ich uprzywilejowane traktowanie w przypadku osiągania dodatkowych dochodów.
Postanowieniem z 3 listopada 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazując
w uzasadnieniu, iż skarżący nie wskazał przysługującego mu prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym, którego naruszenie
legitymować