Postanowienie TK z dnia 04 czerwca 2012, sygn. Ts 92/10

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 kwietnia 2010 r. (data nadania) Piotr T. (dalej: skarżący) żąda stwierdzenia niezgodności art. 4241 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz art. 299 § 1 i 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, ze zm.; dalej: k.s.h.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Zgodnie z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 25 września 2010 r., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługiwała od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeśli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie były możliwe (§ 1). W wyjątkowych zaś wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynikała z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługiwała także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że możliwe były: zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (§ 2). Przepisy te, w części obejmującej słowa „kończącego postępowanie w sprawie”, zostały uznane za niezgodne z art. 32 ust. 1 oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji (zob. wyrok TK z 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06, OTK ZU nr 3/A/2008, poz. 39) i dlatego ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny,