Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 92/12 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej we własnym imieniu skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 kwietnia 2012 r. (data
nadania), sędzia E.Z. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność: (1) art. 40 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) w związku z art. 4171 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) i art. 4241b ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
32, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1 i art. 77 Konstytucji; (2) art. 40 § 1 p.u.s.p. w zakresie, w jakim nie przewiduje
możliwości wniesienia środka odwoławczego od postanowienia w przedmiocie tzw. wytyku judykacyjnego, z art. 32, art. 45 ust.
1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 77 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: Wyrokiem z 7 września 2010 r. (sygn.
akt I C 1794/05) Sąd Okręgowy w Płocku – I Wydział Cywilny oddalił powództwo skarżącej przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi
Okręgowemu w Płocku o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie. Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła apelację, którą
Sąd Apelacyjny w Łodzi – I Wydział Cywilny oddalił w wyroku z 23 listopada 2011 r. (sygn. akt I ACa 873/11).
3. Działając na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), 20 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny uzyskał informację z Sądu Apelacyjnego w Łodzi
oraz