Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 maja 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 92/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 7 kwietnia 2014 r. G.K. (dalej: skarżący) postawił zarzut niezgodności art. 11f ust. 1 pkt 6 oraz
art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie
dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687, ze zm.; dalej: ustawa) z art. 2, art. 7 art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującym stanem faktycznym. Decyzją nr 1/2012 z 14 lutego 2012 r. Prezydent
Miasta Chorzów – na podstawie art. 11a i art. 17 ustawy – udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na terenie
obejmującym m.in. działkę skarżącego (dalej: działka nr 1) i zatwierdził podział tej nieruchomości (na działki nr 2 i 3) oraz
projekt budowlany. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego
i udostępnienia do wglądu dokumentacji, 20 stycznia 2012 r. skarżący złożył wniosek o zapewnienie dojazdu z projektowanej
drogi publicznej do jego działek powstałych w wyniku podziału działki nr 1. Wniosek ten został przez inwestora uwzględniony,
w związku z czym projektant zaprojektował zjazdy z drogi publicznej.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Podniósł w nim, że wydana decyzja dotyczy drogi wewnętrznej osiedlowej, a
nie drogi publicznej i dlatego nieprawidłowe było zastosowanie przepisów ustawy do inwestycji z nią związanej.
Wojewoda Śląski nie uwzględnił odwołania. Zdaniem organu ustawa może być stosowana nie tylko do inwestycji mających na celu
budowę (rozbudowę) dróg zaliczonych już do określonej kategorii dróg publicznych przez właściwy organ. W tym zakresie decydujący
jest bowiem przewidywany przez wnioskodawcę charakter planowanej do realizacji drogi, który przewidział wnioskodawca. Organ
wskazał, iż przepis art. 1 ust. 1 ustawy, odwołuje się do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach